• De Mont Ventoux, 10-06-2011.

Na de geboorte van onze dochter is het volleyballen, wat ik al vanaf mijn 6e zeer fanatiek deed, niet meer geworden wat het ooit geweest is. Het bestluit tot een leven zonder volleybal was eigenlijk gemakkelijker dan ik dacht, maar een leven zonder sport bestaat niet voor mij. Afzien, tot het gaatje, en dan de euforie achteraf. Dit heb ik voor het laatst ervaren tijdens een kampioenswestrijd in de 2e divisie bij VCV. De euforie na een grote sportprestatie mis ik wel eens. Mooie sportmomenten op tv grijpen me dan ook erg aan.
Ongeveer 1,5 jaar geleden heb ik een racefiets gekocht. Iedere woensdag op de fiets naar mijn werk, en via een ommetje terug. Echter dit gaf niet de voldoening, die ik zo miste. Er was geen doel. Zo zei ik een half jaar geleden tegen Jelger; laten we dan de Mont Ventoux gaan fietsen! De kale berg, de Berg der Bergen, maar geen idee wat me te wachten zou staan.
Afgelopen winter een poging gedaan om mijn conditie wat op peil te houden. Maar met die vreselijke gladheid, sneeuw, kan ik al snel niet meer mijn wekelijkse ritje naar de praktijk fietsen.
Spinnen was het alternatief. De voorbereiding lag met name in de afgelopen maanden. Zowel het wekelijkse ritje naar mijn werk als de kilometers in het weekend. Eigenlijk was de grootste voorbereiding het lezen van verhalen over de Ventoux.
De Mont Ventoux kun je vanuit 3 kanten beklimmen. De enige echte beklimming is vanaf Bedoin, een pittoresk dorp te midden van wijngaarden. Het ligt op zo’n 300 meter hoogte. De totale klim naar de top is zo’n 21 kilometer lang en telt ongeveer 100 bochten. Je komt dan aan op 1912 m hoogte.

747
Profiel Mont Ventoux

Na een lange autorit, van 11,5 uur zo’n 1250 km, kwamen we aan in een hotel in Carpentras. Vanuit onze kamer was de top van de Mt Ventoux zichtbaar. Wat een indruk maakt dat! Van te voren hadden Jelger en ik afgesproken dat we ieder voor zich zouden rijden. Ik zou waarschijnlijk wat sneller starten, Jelger heeft namelijk echt tijd nodig om warm te worden. Hij rijdt ook met hartslagmeter om. Langdurig boven de 180 Hf moet hij de volgende dag bezuren.
Ondanks dat ik me verdiept heb in de inspanningsfysiologie en ik fysiotherapeut ben, rij ik liever op mijn gevoel. Echter, ik weet dat ik zo lang mogelijk onder mijn omslagpunt moet rijden. Je omslagpunt is je maximale hartslag die je gedurende langere tijd kan volhouden zonder te verzuren.
Ook wel je anaerobe drempel genoemd. Frank, (vriend, tevens fysio) rijdt ook zonder, en zei me laatst; zolang ik nog 4 woorden achter elkaar kan zeggen….
De start, de eerste 5 km zijn vals plat (3-5%) door boerenland langs de voet van de berg. Jelger vertelde me later dat hij al startte met een hartslag van 140, toch beide een beetje zenuwachtig.
Lekker warm draaien, toch alvast een beetje spanning op de benen. Ik laat Jelger achter me, eigenlijk meer omdat ik zo echt mijn eigen tempo kan bepalen. Lekker warm draaien had ik gelezen. Toch blijkt dat ik al snel op mijn lichtste verzet zit, het kransje met de 28 tandjes achter. Dit verbaasd met volledig, moet ik deze niet tot het laatst bewaren?
Na een haarscherpe bocht (km 5,5) begint de echte klim. Dus dit is het beruchte bos.
Stijgingspercentage varieert hier tussen de 7 en 10 procent. En dat voel je meteen!! Op de site van www.dekaleberg.nl staat, een groene hel met een zwarte streep asfalt. Al snel vraag ik me af of mijn kilometer teller het wel doet? Hij blijft zo lang op de 8 km staan, ik zou toch al verder moeten zijn? Bij de 10 km moet ik echt even stoppen, mijn hart knalt uit mijn borstkast. Wat baal ik, ik zou niet op een bepaalde tijd rijden. Het doel was zonder te stoppen naar boven. Dit voelt toch een beetje als
falen. Ik stap binnen een minuut weer op mijn fiets, het gaat inderdaad even wat gemakkelijker. Ik kom in een ritme, fiets zo’n 9 a 10 km per uur. Waar blijft Jelger nou? Zou hij ook gestopt zijn? Vastniet. De ene na de andere haalt me in, maar ik zie geen enkele vrouw. Ook in de reisverslagen had ik weinig tot niets over vrouwen gelezen. Nu snap ik waarom, ik denk zelfs heel even dat ik nooit boven
zal komen. Zou Jelger omgedraaid zijn? Ik zie veel mensen stoppen, maar oh wat kost het dan een energie om weer in die klikpedalen te komen. Niet te doen, blijven draaien dus.
Volgens de verslagen kom je bij zo’n 16 km aan bij restaurant Chalet Reynard (1400m hoog), dan.moet je nog zeker wat over hebben voor de laatste 6 km. Waarvan de laatste 1,5 km zo’n 10 a 11 procent! Voor mijn gevoel moet ik daar bijna zijn. Wanneer komt er een einde aan dit bos? Mijn benen zitten nog niet echt vol, maar voel mijn hart echt razen. Herstelmogelijkheid is er niet, dit was waarom deze berg zo heftig zou zijn. Zodra ik een 2e keer even stop, komen de vliegen op mij af. Ik kijk achterom maar zie Jelger niet. Doorgaan maar, opstappen lukt verdorie niet. Voeten weer op de grond, 1 in mijn klikpedaal en met die andere eerst een beetje vaart maken. Ja, hij zit er weer in..
maar ik voel de kracht is uit mijn benen. Dit moet ik dus verdorie niet nog een keer doen.
Maar dan zie ik eindelijk Chalet Reynard. Het lijkt alsof ik al 3 uur op de fiets zit. Ik kijk voor het eerst naar de tijd op mijn teller en zie 1,5 uur staan. Totale verbazing! Vanaf het chalet zou het eerste stuk wat makkelijker moeten gaan. Hier wordt het een kaal maanlandschap. Deze verandering van omgeving doet me goed. Gelukkig blijft de gevreesde wind achterwege. Een fotograaf neemt een foto van mij en geeft me zijn kaartje. Ik pak het aan en mijn hart maakt een vreugde sprong. Zou ik de
top gaan halen? Voor het eerste durf ik eraan te denken. En….waar zou Jelger zijn? Na een flinke bocht naar links neemt het stijgingspercentage weer toe. Die paaltjes met het stijgingspercentage en aantal km kan ik ook wel schieten. Het is inderdaad net een maanlandschap. Ondanks het zware afzien weet ik nog van het uitzicht te genieten. Ik maak zelfs een foto met mijn telefoon. Waar blijft dat monument van Tom Simpson? Of ben ik daar voorbij gereden zonder het te zien. Ik zie de top en
afdalers spreken me moed in, Allez en Cst Fini. Nog een fotograaf, hij moet het kaartje nu wel in mijn achterzak stoppen. Aanpakken zit er niet meer in. Nog 2 km roept hij, en daar is het monument.
Ik stop niet, bang dat ik dan niet meer verder kan. De laatste 1,5 km is het zwaarst. Kan het nog steiler dan? Kunnen mijn benen het nog aan? Ik denk niet meer…..alleen nog maar blijven draaien.
Juichende mensen, iedereen spreekt met toe, geen idee wat ze zeggen.
En dan ben ik boven, ik stap af, hang over mijn fiets. Na een tijdje zo te staan denk ik aan mijn tijd,
die was gestopt op 2 uur en 20 minuten. Ik had hem niet harder kunnen rijden. Hoe kon ik ook maar denken om die berg, met veel te weinig getraind, in 2 uur op te knallen. Alle reisverslagen die ik heb gelezen werden geschreven door mannen. De gemiddelde tijd lag rond 2,5 uur. Op de top wordt je aangesproken alsof we een grote familie zijn. Iedereen heeft respect voor elkaar, ongeacht de tijd.
Boven word ik aangesproken door een stel toeschouwers. Ik vertel dat ik wacht op mijn vriend. Ze zijn verbaasd dat ik als eerste boven kom. Andere complimenteren me met de tijd, zeer snel voor een vrouw.
Voor iedereen die dit ooit gedaan heeft….Wat een prestatie. Een gevecht tegen jezelf, afzien, maar wat een voldoening! Ik sta over de rand te kijken waar Jelger blijft en krijg een sms:
@&^^)*%^ nog 1 km..
En dan zie ik hem rijden, stiekem welliswaar 25 min na mij. Ik zwaai en schreeuw hem naar boven.
Geen idee of hij me hoort. Opgelucht dat ik je eindelijk zag. Ook wel vreemd dat je ruim 2 uur individueel bezig bent, stukken in je gedachte mist. Maar op de achtergrond bleef de ongeruste gedachte waar hij bleef. Hij komt boven en kan in eerste instantie niets uitbrengen. Ik kreeg onmiddellijk een hoestbui maar was wel meteen met iedereen aan de praat. We evalueren de klim na een minuut of 10. Jelger zat al volledig stuk bij Chalet Reynard. Hij reed op een 25, misschien toch
ook een 28 moeten monteren? We hadden beide een ander gevoel. Ik kreeg een boost van het zien van de top en Jelger dacht wat moet ik nog een …..eind!
Zijn hartslag was gemiddeld 163 Hf. Je zou zeggen boven de anaerobe drempel, alhoewel het echte omslagpunt moeilijk te berekenen is. Een piek van 185 Hf, wat mij mee viel. Ik gok dat de mijne hoger was, maar we zullen het nooit weten. Zijn teller geeft aan een totaal calorie verbruik van 2800, dat eten we nooit meer aan vandaag.
Twee dagen later rijden we hem nog eens, vanaf Sault, de gemakkelijkste kant. Nu beide in 2 uur. Het laatste stuk ga ik helemaal dood. De dag ervoor schoten mijn benen al vol op klein trapje in Avignon.
Herstel duurt langer naarmate je ouder wordt. Mijn benen zitten zaten na een dag nog vol afvalstoffen, verzuring. Dan zijn er nog van die malloten die hem 3x op een dag rijden.

748